Yirmi Dokuzuncu Mektub’un Sekizinci Kısmı’nın Sekizinci Remzi

Dört küçük surenin gayet muhtasar olarak hurufatlarına ait letaif-i tevafukiye ve işaret-i gaybiyeye dairdir.

Kur’an-ı Mu’cizü’l-Beyan’ın hakaikinde ve maânîsinde ve âyâtında ve kelimatında ve nazmında müteaddid vücuh-u i’caziye ve esrar-ı kudsiye bulunduğu misillü, hurufatında dahi çok lemaat-ı i’caziye bulunuyor. Hattâ hurufunun vaziyetlerinde çok işarat-ı âliye ve tekerrür-ü adetlerinde çok münasebat-ı latîfe-i tevafukiye vardır. Hattâ denilebilir ki huruf-u Kur’aniye nasıl ki her bir harfin sevabı 10’dan 1000’e kadar hasenat meyvelerini veriyor. Öyle de her bir harf çok işarat meyvelerini veriyor, çok maânîleri de ifade ediyor. Âdeta Kur’an hurufatı muazzam ve mütenevvi İlahî şifrelerdir.

Ezcümle: Sure-i İhlas’ın makam-ı ebcedîsi 1003 olmakla hem 1003 Sure-i İhlas bir hatme-i hâssa-i İhlasiyeye ve hem mufassal bir ism-i a’zam olduğuna hem üç defa tekerrürüyle